De jaarlijkse eindexamenexpositie van Fotoacademie Amsterdam vond dit jaar plaats van donderdag 29 mei t/m zondag 1 juni in Loods 6 te Amsterdam. Dit is een prachtige locatie voor een expo als deze, waar vooral de ruimte enorm is en alle afgestudeerden zodoende een mooie eigen grote plek hebben.

Wat meteen opviel bij een eerste wandeling door de expositieruimte was de diversiteit van het getoonde werk. Ofschoon we hier te maken hebben met jaargenoten die toch allemaal op dezelfde academie het vak hebben geleerd, mag er zondermeer gesproken worden dat de fotografen stuk voor stuk een geheel eigen stijl etaleerden. Dat is wat de fotoacademie pretendeert bij haar studenten te kunnen bewerkstelligen, en het moet gezegd dat ze die pretenties volledig waarmaken.

 

Het voert te ver om alle afgestudeerden in dit artikeltje de revue te laten passeren, maar enkele fotografen wil ik hier toch wel even noemen. Niet omdat ze nu er nu per se bovenuit staken, maar omdat ze mij intrigeerden.

Laetitia Molenaar hing er met een aantal portretten gemaakt volgens de nieuwe pasfotomatrix. Deze portretten groot aan de muur te zien hangen was eigenlijk best opvallend tussen al het andere getoonde werk. Doordat het keurslijf van deze foto’s zo strak is, komen de individuele verschillen van de geportretteerden extra beklemtoond tot uiting. Een serie opvallende portretten met mooi licht.

Jerney van Belle bracht een heel ander soort portretwerk. Zij stelt dat ze de mens in zijn puurste vorm wenst vast te leggen. Dat lukt haar zeer wel. Een mooie serie sobere portretten van haar hand konden bekeken worden.

Saskia Dommisse hing er met poëtische schilderingen. Kleuren en lijnen, vage overgangen in landschappen, abstracte scheidingen in vlakken. Poëtische fotografie waarin de aanschouwer van alles kon zien…

Ed van Rijswijk (de eerste man die hier voorbij komt) toont een gezonde interesse in de mens. Zijn platen zijn misschien niet altijd wat ze op het eerste gezicht lijken. Ed is op zoek naar innerlijkheden, naar wat er achter een geportretteerde schuilgaat. Een mooie zoektocht.

Eén van de opvallendste fotografen wat mij betreft was Merel van Beukering. Iemand met een schitterend oog voor compositie. Zelf noemt ze haar werken grafisch en stil. Maar het is maar net wat de aanschouwer er in ziet. Ik hoorde luidruchtig engelen zingen toen ik naar haar beelden keek. Erg de moeite waard, van haar gaan we vast nog veel fraais zien in de toekomst.

 

Masha Osipova legde het Rusland van haar (jeugd)herinneringen vast. Een serie die je bij de hand neemt en je haar verlangen naar haar vaderland, haar heimwee naar vervlogen tijden letterlijk doet meebeleven. Erg mooi van kleur vooral deze serie…

 

Erg mooi zwart-wit werk met veel contrast was er te zien van Hans van Reekum. Een zeer mooie serie hing er van hem aan de muur, waar menig passant even stil bleef staan om deze intrigerende beelden langer te bekijken. Met zijn iets langere sluitertijden en zijn hoge contrasten heeft hij een zeer eigen stijl die je werkelijk bij de strot grijpt. Prachtig werk, een groot talent.

Nu we het toch over zwart-wit werk hebben, dat van Feike Faase kon mij ook uitermate boeien. Een onheilspellende schaduw op een muur, een weg in een somber landschap. Zeer sprekend werk.

René Glas bracht ook zeer authentiek werk. Zijn felle kleurgebruik en experimenteerdrift leveren bizarre schilderingen op die de kijker ontzettend weten te boeien. Hij is tijdens de opleiding op zoek gegaan naar een eigen stijl. Dat is ‘m zondermeer gelukt!

Er waren nog veel meer opvallende en talentvolle fotografen, maar zoals gezegd: je kunt ze niet allemaal met naam en toenaam noemen. De Fotoacademie heeft dit jaar een aantal zeer talentvolle mensen afgeleverd. Het is mooi deze mensen de komende tijd in de gaten te houden…

Tekst en foto’s: Huibert

This entry was posted on Sunday, June 1st, 2008 at 11:04 am and is filed under Techniek. You can follow any responses to this entry through the RSS 2.0 feed. You can leave a response, or trackback from your own site.