Fotodagboekestafette Aflevering 8
Een kijkje in het dagelijks leven van Fokke, die behalve veelvuldig poster van foto’s in de IG ook nog eens moderator is van deze site, leert ons dat we een bruiloft fotograferen zeer serieus moeten nemen en kinderen niet per se bang voor de tandarts hoeven te zijn. Een vader - dochter relatie is heel mooi en in het geval van Fokke lijkt hij mij daar 100% van bewust en geniet hij er met volle teugen van. Het is niet veel vaders gegeven zoveel tijd met zo’n kleine door te brengen. Dan is het ook nog maar de vraag hoeveel vaders dit zouden kunnen. Fokke kan het, dat staat wel vast.
Een mooi verhaal en fijne platen die het aanvullen/versterken. Fokke is een vent met het (foto)hart op de goeie plek…
Donderdag 29 mei 2008
Aangezien mijn vriendin behalve chronisch ziek ook voornamelijk de zorg voor onze jongen, Ilja (4 maanden) heeft, ben ik degene die altijd onze dochter, Linde(4), naar school brengt en haalt. We hebben daardoor een hechte band en het is mij een grote rijkdom. Het is zwaar, om zorg voor haar te hebben, zorg voor boodschappen, huishouden en daarnaast ook nog eens kostwinner te zijn. Al is het eigenlijk wel een zegen dat ik freelance werk, want als ik van maandag tot vrijdag van 8 tot 6 van huis zou zijn zouden we iemand hebben moeten zoeken die haar naar school brengt en haalt. Nu gebeurt dat alleen maar af en toe als ik moet werken. Ik werk voornamelijk als geluidsman voor film en tv, maak in die hoedanigheid documentaires en doe geluidsnabewerking in mijn studio. Ik doe ook muziekopnames, en sinds een paar jaar probeer steeds meer ook in de fotografie iets op te bouwen. In de teletubbie-tas zit het broodtrommeltje met broodjes die ik elke dag voor Linde maak voordat ik haar naar school fiets. Dat doet pappa ook nog.
’s Middags na school naar de tandarts geweest met Linde. Ik heb haar ooit meegenomen naar mijn tandarts. Ze heeft gezien dat ik gewoon alles met me laat doen, liggend op een stoel met mijn mond open. Opvoeden is voorleven. Linde heeft, waarschijnlijk als gevolg van antibiotica tijdens de laatste maand in de zwangerschap, een gebit met slecht glazuur, waardoor ze nu al vier kroontjes heeft en ook extra controle nodig heeft. Omdat ze helaas niet bij mijn tandarts terecht kon is ze bij een kindertandarts. Ik vind het fantastisch hoe ze zich gewoon laat behandelen. Achteraf zegt ze trots dat ze niet fijn vond maar dat ze gewoon doet wat Renske zegt. En ze vind Renske lief, ondanks dat ze toch met haakies en stokkies in haar mond zit te krabben. Ze zei dat ik de volgende keer gewoon in de wachtkamer mocht blijven, ze durfde nu wel alleen. Nou man, dan ben ik trots op haar joh!
Boodschappen gedaan bij Vriend. Vriend is de Turkse groenteboer hier vlakbij. Hij heet Hussein maar hij zegt tegen elke klant “Hallo vriend!” waardoor we hem die bijnaam gegeven hebben. Linde wil vooral mee omdat ze dan een snoepie krijgt. Met het tandartsbezoek nog in mijn hoofd probeer ik tegen te sputteren, maar Vriend en Linde hebben samen iets waar ik niet tussen kom. Opvoeden is ook loslaten.
Vrijdag 30 mei 2008
Morgen mag ik weer een bruiloft doen. Plaats van “ja”-woord; de St. Michaelstoren, in de Dom te Utrecht. Probleem; weinig en ook nog eens lelijk licht. (Ik heb er een draadje over gestart op het forum hier). Omdat er van de feestcommissie geen plannen waren om iets aan het bestaande licht te gaan doen heb ik voor een flits methode gekozen. Ik heb gewapend met 2 flitskoppen en 3 reportageflitsers de ruimte verkend. Doel; simpel maar mooi licht maken. Maar wel zo dat het me ook een redelijke pakkans geeft op velerlei plekken. Want, “ja”, dat doe je niet even over… Omdat ik wist dat er na de felicitaties maar weinig tijd zou zijn om af te breken, want; natuurlijk groepsportretten buiten op Domplein, wou ik de Elinchroms graag in de tas laten. Dat lukte. Ik heb achterin een reportageflitser met een tafelklem op een richeltje geklemd, met radiotrigger op 1/4 vermogen naar het plafond gericht en een tipsie naar voren, waardoor het zowel voor fill via de muur en misschien zelfs wel plafond werkte, als tegenlicht over het publiek. Anderhalf CTO ervoor om aan te sluiten bij het gedimde, bestaande kunstlicht. Op de foto zie je rechts een Manfrotto statief aan een kandelaar geklemd met daarop een tweede reportage flitser met radiotrigger direct gericht op het paar. Het dubbelt dan ook als tegenlicht over de ambtenaar en strijklicht over de mensen vooraan, daar komen natuurlijk de ouders. Weer flink CTO ervoor, en een strookje zakdoekje van het bekende merk Tempo om wat te verzachten. Enige concessie was dat ik natuurlijk de kans zou lopen de flitsers vol in beeld te hebben. Nou ja, dat is dan maar zo. Moet je maar niet op die plek gaan trouwen. ISO4500, F2.8 1/50e. Bestaand licht was ongeveer 1.5 a 2 stops onderbelicht. Ik heb er lang tegenop gezien, lang over getobd hoe het aan te pakken, maar ik zag nu dat het kon. Pak van me hart. Ik ben nog geen volleerd licht maker, dus nu was ik toch wel even trots op mezelf.
’s Avonds nog even naar de bruidegom geweest die in de kroeg had afgesproken met zijn vrienden. Ik vind het leuk om het trouwboek ook met foto’s te vullen die aan de gebeurtenis vooraf gaan. Zo wordt het een beetje een film. Zal mijn filmachtergrond wel zijn.
In een B&B overnacht vlakbij het huis van de moeder van de bruid, waar ze al om 6 uur met de make-up zouden beginnen. Ik vind het geweldig leuk om een bruiloft te doen. Veel van de dingen die ik leuk vind aan fotografie komen daar samen. Reportage en portretten maken, snelheid van werken, omgaan met mensen en ze op hun gemak stellen, vertrouwen winnen, onzichtbaar zijn maar ook brutaal durven zijn, anticiperen op situaties enzovoort. En, wat ik zo leuk vind van fotografie; je kan er mensen blij mee maken. Waar ik van droom is dat ik 30 jaar na dato een mailtje of brief krijg van iemand wiens bruiloft of kind of wat dan ook heb gefotografeerd waarin hij of zij me bedankt voor de tastbare herinnering die ik hun heb gegeven. Er wordt niet zelden neerbuigend gedaan over huwelijksfotografie. Ik vind dat zo onterecht. Ik denk dat heel veel mensen hun familie- en trouwfoto’s koesteren en uit een brandend huis zouden proberen te redden.
Zaterdag 31 mei 2008
De dag. Ik ben er een die zijn taak serieus neemt. Ik ben er de hele dag bij. Schijnt bijzonder te zijn. Zal wel. Ik heb er nooit met collega’s over gesproken. Maar ik vind dat als je trouwt dat de hele dag een onderdeel is van je bruiloft en daarom wil ik er graag veel bij zijn. Ik denk ook dat het de relatie met betrokkenen, en daarmee de foto’s, ten goede komt. Ik merkte het al de avond ervoor, dat ze het lastig vonden als ik er bovenop zat met een 20mm. Natuurlijk is dat onwennig. Daarom heb ik dat liever op de dag of de ochtend ervoor, dan op de dag zelf. En zo ging het ook. Op den duur vergaten ze me. Precies zoals ik het wil. Dan kan ik lekker mijn gang gaan.
Het was een zware dag, van ’s ochtends half 7 tot ’s nachts half 1. Het weer was top. Een zonnetje dat zich door de wolken heen werkt, beter licht kun je niet hebben. Zacht, maar toch gericht. Organisatie was zeer goed. Om 1 uur ’s nachts reed ik door de stromende regen en onweer naar huis, moe maar voldaan. Bruid en bruidegom hadden me bij het afscheid in mijn ogen gekeken en me op mijn hart gedrukt dat ze het heel erg fijn vonden dat ik hun bruiloft heb gedaan. Reken maar dat dat een mens goed doet.
Ik zou graag wat meer laten zien, ook in de image gallery, maar het paar is nu op huwelijksreis en ik hou graag de primeur aan hun natuurlijk. Daarom slechts deze twee totaaltjes…
Zondag 1 juni 2008
Ja wat denk je? Uitslapen natuurlijk. En er stond als welkomstgeschenk een afwas klaar voor me om te doen. Linde had een tekening voor me gemaakt, mij in een rode auto op weg naar de bruiloft. Het leven gaat door.
Verder de hele dag doelloos lantefanteren. Foto’s terugkijken natuurlijk. Beetje met Linde in de weer. Mijn leven is hollen en stilstaan. Gisteren was hollen, vandaag was stilstaan.
Bedtijd. Als je goed kijkt zie je rechts een microfoon. Ik neem elke dag het verhaal wat ik voorlees op. Zo bouw ik met de tijd een heel gesproken boek op. Maar ook een leuk tijdsdocument. Want, Linde praat er natuurlijk gewoon doorheen. De nachtkus staat er op en vaak ook nog een kort gesprekje. Als ik het licht uit gedaan heb dan druk ik op PLAY en dan hoort ze het hele verhaal nog eens terugkomen. Dat vind ze heerlijk. Linde heeft later, over 30 jaar, geen gebrek aan materiaal over haar kindertijd…
maandag 2 juni
En daar gaan we weer, 7 uur op, aankleden, ontbijten, “de korstjes ook opeten Linde!”, broodje smeren, jas aan, fiets op, mamma kus, school, pappa kus, daag, tot straks!
Bespreking voor een nieuw te maken foto-film. Een leuk plannetje om een film te maken met foto’s. Prille ideeën moeten vaak meer vorm krijgen en daarom heb je andere mensen nodig om tegen aan te praten. Ik leen me daar graag voor. (foto: Leendert Pot, maar wel met mijn camera en 20mm bovenop me neus).
Boodschappen doen, Linde halen, broodje eten, opruimen, billen afvegen, proberen er tussenuit te piepen om even nog wat foto’s te bekijken van de bruiloft, eten, badje, tandenpoetsen, Jip en Janneke… pffft. Het is eigenlijk gek dat je zo moe kan worden van een dag die vooral bestaat uit een aaneenschakeling van onbenulligheden die het noemen niet waard zijn.
Dinsdag 3 juni 2008
Ik doe mee als leraar aan een project dat op scholen in een week tijd kinderen allemaal een eigen film laat maken over een herinnering uit hun leven. Volgende week begint die week, op een school met autistische jongeren. Nu was de introductie en kennismaking. Leuke groep. Ik heb zelf een autistische broer, dus ik was een klein beetje voorbereid. Toch zegt dat niet veel, want autisten zijn mensen met zeer uiteenlopende karakters die je eigenlijk individueel moet leren kennen en niet moet zien als een autist. Dat gaat natuurlijk op voor elk mens, maar leg dat de gezondheidszorg maar eens uit. Maar, dat is een andere discussie. Feit was dat ik een erg leuke groep voor me had met mensen die enthousiast waren en mensen die recalcitrant werden, maar eigenlijk op een leuke manier. Ze waren namelijk goed te verleiden met grappen merkte ik al. Drie weken terug heb ik hetzelfde project op een VMBO school gedaan en daar zaten jongeren tussen die er vooral op uit waren om te muiten en proberen vroeg de school te kunnen verlaten met zo weinig mogelijk gedaan te hebben. Zoals de Amerikanen zo treffend kunnen zeggen; That Sucks. Ja, dat zuigt energie. Volgende week wordt leuk, denk ik, hoop ik.
Woensdag 4 juni 2008
Linde is woensdag nog thuis van school. Tenzij ze erg zin heeft om wel naar school te gaan, wat trouwens best vaak gebeurt. Het is een beleid van de school wat ik erg goed vind. Kinderen worden tegenwoordig snel overvraagd vind ik. Ze is nog niet leerplichtig dus mag gewoon thuisblijven. Ik vind dat ook heerlijk want dan gaat de wekker niet om 7 uur, maar dan wordt Linde wakker om 7 uur. Dat is een fijner geluid om mee wakker te worden. Maar het grootste voordeel is dat ze dan helemaal zelf gaat spelen, vaak wel tot een uur of 10 en ze laat ons lekker slapen. Af en toe moet ik opeens iets uit de knoop halen, haar naam op een tekening schrijven of met iets anders helpen, maar daarna val ik gewoon weer in slaap. Heerlijk kind.
De moeheid van de zware dag van de bruiloft komt nu pas eruit. Ik sta om half 11 (!) op, suf en slaperig.
Ik eet een bordje muesli terwijl Linde nog steeds in pyjama rondloopt. Het huis is een grote speeltuin, maar ja. Dat is de prijs van lang uitslapen. Ik sleep mezelf voort.
En nu heb ik een afspraak met mijn tandarts. Deze tandarts heb ik al sinds mijn 16e geloof ik. Ik heb een slecht gebit dus ik zie de man zeker 3x per jaar, vaak meer. Maar het is een fijne man die me een soort vaderlijk vertrouwen geeft. Hij werkt alleen, heeft geen stressagenda en neemt de tijd voor iedereen. Niet voor niks was mijn dochter gelijk op haar gemak bij hem. “Mag ik een foto van je maken?” “Ja hoor”. Ik stel scherp, wacht heel even op een lieve lach, klik. Niet vaak heb ik maar aan 1 foto genoeg om een portret te maken zoals ik iemand zie. Ik heb in ieder geval meer foto’s en woorden nodig om mezelf proberen neer te zetten.
: 
June 15th, 2008 at 9:50 am
mooi Fokke, erg dichtbij
June 15th, 2008 at 10:11 am
Prachtig verhaal Fokke. Heel herkenbaar. Freelance werken en kinderen thuis betekend dat je constant aan het schipperen en regelen bent. En nooit klaar bent. Dan moet je wel een beetje gemakkelijk in het leven staan.
June 15th, 2008 at 11:10 am
Complimenten van mij Fokke, je moet het allemaal maar kunnen regelen.
een gaotisch leven en toch rustig blijven das knap hoor, en hoe je van je kinderen geniet das toch hetgene wat alles de moeite waard maakt.
Prima gedaan hoor erg leuk om te lezen .
June 15th, 2008 at 11:46 am
Ik dacht dat ik het altijd druk had!! Mooi hoor Fokke hoe je de drukte rond alles omschrijft en nog “gaatjes” kan vinden om foto’s te maken.
June 15th, 2008 at 2:57 pm
Fokke; ik ben trots op je!
(en dat is als reactie voldoende!)
June 15th, 2008 at 2:59 pm
Mooi verhaal en leuke foto’s. Maar van dat ‘hollen en stilstaan’ geloof ik niet zo als ik je verhaal lees. ik lees meer héél hard rennen en dan in een draf lopen
June 15th, 2008 at 9:40 pm
Erg mooi verhaal van een man met passie. In alle dingen creatief zijn (bedverhaaltjes opnemen, tandarts, bruidsreportage etc etc); dat is visie die ook terug te vinden is in jouw foto’s! Mooi!
June 15th, 2008 at 11:08 pm
Mooi Fokke!… Herkenbaar op veel punten ook.
June 16th, 2008 at 1:01 am
Prachtig. Leuk om te lezen.
June 16th, 2008 at 7:33 am
Eerlijk gezegd, als je dit aan een doorsnee vrouw met een fulltime job laat lezen, die lacht zich te pletter hoor. Die neemt Fokkes dagindeling er gewoon bij denk ik.
June 16th, 2008 at 7:34 am
Overigens neemt dat niet weg dat ik het moedig vind om parttime huisman te spelen, ….
June 16th, 2008 at 8:49 am
mooi hoor
June 16th, 2008 at 9:12 am
Ivo, ik vind je reaktie denigrerend.
Ik beschrijf hoe mooi en zwaar -ik- het allemaal vind. Het is boeit me niet of een doorsnee vrouw met fulltime job mijn dagelijkse bestaan lachend over kan nemen. Feit is dat ik het zwaar vind om huisman te ’spelen’ (blijkbaar zie jij die taak als een spel, ook al vind je het moedig) en dat is wat telt. Misschien ben ik tov andere mensen wel een zwakke luie donder die de hele dag niks doet en loopt te klagen over elk klusje. Toch zijn er mensen in mijn omgeving die me proberen terug te fluiten omdat ze zien dat ik tegen een burn out aan zit. Het absolute is niet interressant, het relatieve is wat telt. Als jij je neus er voor ophaalt, zou je dat dan voor jezelf willen houden en dat niet onder een week werk willen schrijven waarin ik heb getracht mijn leven eerlijk en kwetsbaar weer te geven.
June 16th, 2008 at 10:20 am
Relax Fokke, ik verkeer in een zelfde soort situatie als jij met dien verstande dat mijn vrouw werkt en ik de huisman, fotograaf, etc… ben die ook voor 2 kinderen zorgt.
Ik weet er alles van hoeveel energie dit vergt. Ik ken ook niet veel ‘doorsnee’ vrouwen met een fulltime job die ook nog eens volledig voor de kinderen zorgen. De meeste dumpen ze dan bij een kinderopvang tot ’s avonds en gaan ’s avonds voor een makkelijke doch ongezonder maaltijd. De kinderen komen vaak chronisch aandacht te kort want in het weekend moet er ook nog eens aan de sociale verplichtingen voldaan worden.
Op deze manier kun je misschien stellen dat ze het lachend overnemen helaas vergaat het lachen voor de kinderen wel.
Vrouwen die voor hun kinderen zorgen kunnen er vaak soms net een parttime baan bij hebben en dat verbaasd mij helemaal niets. Fulltime zorgen voor kinderen vreet energie, iets waar iemand die dat nooit gedaan heeft voor een langere tijd niet over mee kan praten en meestal geen benul van heeft.
Het meest frappante van huisvaders vind ik dat men er over het algemeen uberhaupt denigrerend over doet. Het is tegenwoordig nog altijd absoluut niet geaccepteerd als je als man fulltime voor je kinderen zorgt.
June 16th, 2008 at 10:29 am
Ik vind het overigens ook een van de meest dankbare en fijne dingen om te doen en zou het niet anders willen moet ik daar aan toevoegen.
Gelukkig voor mijn vrouw wil zij carriere maken zij is ook heel blij dat ik voor de kinderen zorg zodat zij zich op haar carriere kan richten.
June 16th, 2008 at 10:34 am
Fokke, ik denk dat Ivo een beetje zit te stangen, vooral niet druk over maken, das Ivo
///Het is eigenlijk gek dat je zo moe kan worden van een dag die vooral bestaat uit een aaneenschakeling van onbenulligheden die het noemen niet waard zijn.
Dit gevoel ken ik helemaal, ik zit dan de hele dag op kantoor papier te lezen en schrijven, op de dagen dat je vrij bent ben je vooral bezig de wereld om je heen een beetje in orde te houden, boodschappen, was, stofzuigen…en dan ben je op een gegeven moment gewoon moe, terwijl je het gevoel hebt niets waarde/zinvols te hebben gedaan. Ik heb het ooit als onderschrift gehad: “De waarde van het leven zit niet in de bijzondere momenten, maar in de sleur…” Prijs je gelukkig, je weet niet hoe moeilijk het voor mij soms is om geen kinderen te hebben. Er zijn momenten dat ik die taken er graag bij zou hebben.
June 16th, 2008 at 11:18 am
Goh Rein, ik heb je ooit eens, heel lang geleden in het forum horen zeggen dat je blij was dat je geen kinderen hebt, dat je je neefje genoeg vond. Het verbaasde me. Nu je dit schrijft geloof ik je veel meer.
Ik prijs mezelf ook gelukkig hoor, en ik denk dat dat ook wel in het dagboek naar voren komt.
Dank je Ray voor je nuancering.
Ik ben overigens al een klein jaar bezig met een reportage over alleen staande alleen zorgende vaders omdat het voor mij een thema is.
June 16th, 2008 at 12:16 pm
dat is al lang geleden Fokke
en het is ook bij momenten, ik idealiseer het niet. Nu geef ik lekker mijn geld uit aan mijzelf, ga straks 3 weken naar Groenland, etc. Doe dat maar eens met een koter…
Maar het gemis is er zeker, en de wetenschap dat het waarschijnlijk niet meer gebeuren gaat
June 16th, 2008 at 12:23 pm
Erg mooi verhaal en foto’s Fokke.Positief.Heb het vehaal met plezier gelezen.
June 16th, 2008 at 2:15 pm
komkom jongens, we moeten het ook niet overdrijven allemaal. Annette en ik zijn zes jaar uit elkaar geweest. Ik had ee tekst/foto bureau en werkte thuis, zij werkte buitenshuis op een kantoor. Wij hebben toen besloten dat ik Laura, Thijmen en Iabelle doordeweeks zou hebben en zij had ze in het weekend. Als kleine zelfstandige met een eenmaansbedrijfje werk je dan gemiddeld 60/70uur per week. De zorg voor de 3 kinderen had ik er toen gewoon bij + het geren en gevlieg om deadlines te halen. Dat heb ik dus 6 jaar lang gedaan: een dikke 60 uur werken en voor 3 kinderen zorgen.
Ging allemaal prima. Dan bracht ik ze tussendoor naar school, naar balletles, zwemmen, muziekles, tandarts en deed ik de was, zorgde voor een maaltijd 3 x per dag enzovoort.
Nooit enige druk ervaren. Het is ook hoe je tegenover de dingen staat. Maar je hebt mensen die van veel (werk)druk houden en mensen die daar misschien iets minder van gecharmeerd zijn. Wat voor de 1 druk is, is voor de ander helemaal nix. Dat zal altijd zo blijven…
Sinds Annette en ik weer bij elkaar zijn gekomen, zijn err liefst vier kleintjes bijgekomen. Zij heeft de zorg voor 7 kinderen gehad jarenlang. Inmiddels zijn er twee uit huis, maar heeft ze er dus nog 5 rondlopen.
Ze is weleens moe, maar geniet er eigenlijk alleen ar van
June 16th, 2008 at 2:33 pm
Ik weet niet of Annette een full-time baan heeft? Maar ik weet wel dat het meer geaccepteerd is als zij die niet zou hebben dan dat het andersom is.
Anyway, kinderen verzorgen is fantastisch. Ik zou er ook nog best 1 bij willen. Ik geef mijn kinderen graag veel aandacht. Ik vind de huidig trend van allebei werken en de kinderen op het kinderopvang dumpen vreselijk. Zelf zou ik (en heb ik daar dus niet voor gekozen). Dan maar wat minder materie, ik heb niet eens het gevoel dat ik iets mis. Sterker nog ik heb er alleen mee gewonnen.
Het grappige is dat Lyone zelf altijd na een dag voor de kinderen zorgen vermoeider is dan een dag werken
Natuurlijk ligt het helemaal aan wat je gewend bent en wat je als druk (al dan niet on/plezierig) ervaart.
Natuurlijk moet je er van genieten, ik ben er van overtuigd dat Fokke dat ook met volle teugen doet.
June 16th, 2008 at 2:43 pm
Precies, we moeten niet gaan vergelijken. Het is niet interressant. Het valt voor iedereen anders.
Wat ik wel belangrijk vind is het onderkennen van dat het zorgen voor kinderen een ‘beroep’ is, en niet een bijbaantje. Dat is althans mijn mening. En, mijn wereld nu, dus mijn dagboek.
Wat het voor mij ook zwaar maakt, en dat staat misschien niet in de tekst, is het voortdurende schakelen tussen al die taken die allemaal zo verschillend zijn. Ik hop van het ene naar het andere, en doe dat niet altijd even vlekkeloos.
June 16th, 2008 at 2:49 pm
Het zou mooi zijn wanneer dat niet onderkent wordt. Jarenlang hebben allerlei feministische organisaties e.d. onder andere gevochten voor de erkenning dat voor de kinderen zorgen minstens gelijkwaardig is als een beroep.
En nu als je als man dat doet zou dat niet gelden?!? Tja, zo ervaar ik het inderdaad ook nog weleens dus ik kan mij de geprikkeldheid wel voorstellen.
In ieder geval een mooi kijkje bij je in de keuken Fokke hoewel ik daar natuurlijk wel vaker in gekeken heb
Maar eh…. ? dat hoppen maakt het toch ook weer enorm leuk? Ik zou in ieder geval niet anders willen. Zo ben je brood aan het smeren, je kind naar school brengen. De ander naar bed. Een houten vloer leggen. Email bijwerken. Hier op het forum reageren, naar school racen, etc.. etc…
June 16th, 2008 at 3:52 pm
(ik geloof dat ik het woord ‘onderkent’ verkeerd heb gebruikt. Ik bedoel “gewaardeerd”)
Ik heb laatst een dagje meegedraaid in een fietsenmaker die wel interesse in mij had. Ik dacht, dat geeft wellicht wat meer rust in de tent. Het was leuk om te doen, maar toen ik me realiseerde wat ik dan opeens zou mislopen; al die totaal verschillende dingen in geluid, muziek, lesgeven, fotografie, geluidsmixage, reizen… nee, dan toch maar het ingewikkelde maar afwisselende leven wat ik nu heb, ook al wordt ik er soms een beetje een octopus in spagaat van. Weet je, het is zwaar en leuk. Niet zwaar maar leuk. Het een heft het ander niet op. Het bestaat naast elkaar.
En nu hou ik erover op. Ik moet nu helaas thee drinken.
June 16th, 2008 at 4:58 pm
O ja, ik vergat er nog bij te vermelden dat ik in die tijd ook nog van alles en nog wat gebruikte en ook af en toe nog een wip wilde maken…
June 16th, 2008 at 5:13 pm
///Ik prijs mezelf ook gelukkig hoor, en ik denk dat dat ook wel in het dagboek naar voren komt
ja, maar je zeurt ook wel een beetje
///en ook af en toe nog een wip wilde maken
wilde of deed ???
June 16th, 2008 at 5:41 pm
Tjonge Fokke, ik vind dat je wel snel bent om conclusies te trekken of ik al dan niet denigrerend doe. Ik vind het sterk dat je er van uitgaat dat ik mijn neus ophaal voor huishoudelijke taken, want dat schrijf ik niet en dat is zelfs niet te lezen in de paar woorden die ik heb geschreven.
Als je goed leest dan lees je dat ik vooral zeg dat onze vrouwen niet te onderschatten zijn, want face it, waar jij over schrijft is voor vele vrouwen gewoon dagelijkse kost.
June 16th, 2008 at 5:48 pm
Ray schrijft:
Ik ken ook niet veel ‘doorsnee’ vrouwen met een fulltime job die ook nog eens volledig voor de kinderen zorgen. De meeste dumpen ze dan bij een kinderopvang tot ’s avonds en gaan ’s avonds voor een makkelijke doch ongezonder maaltijd. De kinderen komen vaak chronisch aandacht te kort want in het weekend moet er ook nog eens aan de sociale verplichtingen voldaan worden.
Op deze manier kun je misschien stellen dat ze het lachend overnemen helaas vergaat het lachen voor de kinderen wel.
…..
Dat zijn dan de vrouwen waarvan hun man ’s avonds voor de TV hangt?…………
Ik ken heel wat moeders die zeer fatsoenlijk voor hun kinders zorgen, meer nog, die hun man kunnen rekenen tot hun kinders.
Vandaar dat ik het moedig vind van Fokke om deze taak op te nemen, maar blijkbaar wordt dat niet zo gelezen. Maar het is niet omdat we als man iets doen wat vrouwen al jaren doen, dat we dan gelijk in koor de loftrompet moeten uitsteken. Dat laatste is ook iets mannelijks hoor…
Je moet eens praten met één van die moeders waarvan dochterlief aan zwemcompetitie doet…
June 16th, 2008 at 8:32 pm
Ik weet niet waar jij dat van die mannen dan ineens weer vandaan haalt. Je had het over vrouwen die full time werk combineren met de zorg voor kinderen. Blijft mijn observatie nog altijd dat de kinderen dan vaak het grootste deel van de week in het kinderopvang zitten.
De relevantie van die man ontgaat mij dan maar de meeste hebben dan net als de vrouw een fulltime job. Er moet namelijk wel zo’n peperduur vogelkastje bewoont worden, 2 autos, kinderopvang, 3 vakanties, meer, meer, meer zijn…
Het gaat dan vaak ten koste van de kinderen. Dezelfde moeders die jij noemt ken ik ook en veel van hun werken parttime zodat ze voor hun kinderen kunnen zorgen. De mannen die een beetje kerel zijn doen dat ook zodat ze ook hun deel van die zorg voor zich kunnen nemen.
Geen van ons heeft het gehad over welke loftrompet dan ook dat is het andere uiterste. Waar wat tegen geageerd wordt is het feit dat zorg voor kinderen door mannen kennelijk minder serieus genomen wordt.
June 16th, 2008 at 8:35 pm
Juist.
Het is deze uitspraak die me dan ook de wenkbrauwen doet fronsen:
///Het is eigenlijk gek dat je zo moe kan worden van een dag die vooral bestaat uit een aaneenschakeling van onbenulligheden die het noemen niet waard zijn.
June 16th, 2008 at 10:16 pm
Jongens, als jullie eens gezellig de discussie gingen voorzetten op het kinderdagverblijf
Stelletje janetten, hahahahaha!
June 16th, 2008 at 10:31 pm
Whahahaha………………………
Ja en laat ons, de mannen, in de kroeg zuipen en rond middernacht thuiskomen en ons wijf uit bed ranselen omdat we nog frieten willen.
Hahahaha.
June 16th, 2008 at 10:33 pm
Stelletje neanderthalers…
June 16th, 2008 at 10:35 pm
Pas op of ik geef een klap met m’n knots. Dat slaat harder dan een handtas!
;-))))
June 16th, 2008 at 11:42 pm
Heb jij frieten in het vet zitten Ivo? Doe mij ook een portie.
June 16th, 2008 at 11:47 pm
mooi verhaal Fokke.
ik vindt het moedig om je zo open te geven…. zou ik niet kunnen.
ik zit gedeeltelijk met het tegenovergestelde, ik zie mijn dochter weer es niet meer
moet nu weer 200 papieren bij elkaar zoeken voor de nieuwe advocaat.
en dat sucks bigtime!
moet ook zeggen dat het mijn werktempo behoorlijk negatief beinvloed…
toch wil ik zeggen dat je er weer wat beter uitziet.
top!
June 17th, 2008 at 6:35 pm
Leuk om je zo te leren kennen Fokke, open en transparant. Prettige schrijfstijl ook, je hele dagboek leest heerlijk weg!!
June 18th, 2008 at 12:14 pm
Oh ja ik werkte ook parrtime toen mijn dochter klein was, had dat nooooooit willen missen.
Boddschappen doen samen en door de stad paraderen, wachten met eten op mamma.
Het grootste compliment kreeg ik een keer op vakantie van een oudere vrouw ( van mijn leeftijd nu zeg maar hahaha) Ik wa de was in de wasmachine aan het doen op de camping.Het volstouwen van een voorlader is een bepaalde slag ( het volstouwen van een “achterlader” trouwens ook hahaha ik heb wel de feestneus op vandaag zeg) en di evrouw zag dus dat ik dat gewend was. Zij knipoogde naar me aanmoedigend naar me en zei dat als alle mannen toch eens “zo” waren.
Maar inderdaad, een versnipperde kan zwaar zijn.
En fokke, je weet dat je het zo druk als het in je hoofd is he… probeer je perceptie te veranderen..een kleine verandering kan al helpen.
June 18th, 2008 at 1:56 pm
Ik snap wat je bedoeld Ernst… en je hebt gelijk ook. Ergens tegenop zien is zwaarder dan datgeen waar je tegenop ziet. Zoiets. Zou je dat trouwens een keer willen voordoen, dat stouwen met een voorlader?
June 18th, 2008 at 8:21 pm
mooi hoor, dit persoonlijke verhaal.
June 18th, 2008 at 10:11 pm
Mooi persoonlijk verhaal en sterke foto’s. Erg leuk Fokke
June 19th, 2008 at 1:04 am
Quotes van Ernst en Fokke: Zij knipoogde aanmoedigend naar me en zei dat als alle mannen toch eens “zo” waren.
Zou je dat trouwens een keer willen voordoen, dat stouwen met een voorlader?
We kunnen aan de Libelle site vragen of er op hun site een linkje geplaatst mag worden naar fotoapparatuur.nl!!! Ik hou van een stukje emancipatie, maar we moeten ook geen zachte eitjes worden naar wie vrouwen van middelbare leeftijd gaan knipogen. en dat we daar dan nog trots op moeten zijn ook!
Flikker die was toch gewoon die wasmachine in, jongens! ‘t Is goed om voor je kiddo’s te zorgen, maar vergeet niet dat je ook eens af en toe gewoon bruut de beest uit moet hangen, je de nacht in moet om je te bezatten, om te zingen en te dansen, om vrij en blij te zijn, om vreemd te gaan desnoods, om ladderstoned te worden, om te neuken, te snuiven, om weer even dat jongetje te zijn, om te leven eigenlijk. Zuip je te pletter van tijd tot tijd of trek een nacht door, voel die kater door je lijf sidderen. Maar Leef! Voel! Zet midden in de nacht die muziek voluit en ga uit je bol! Of zet die Ipod op je knar en dans door de plassen. Leef! Alleen dan kun je het als man aan om voor je kinderen te zorgen, anders draai je door. Je moet van tijd tot tijd gewoon flink uit de band springen en je te buiten gaan aan iets van wat ik hierboven heb genoemd. Laat je niet opslokken door je vrouw en je kinderen!
Allemaal kan ook, dan is het helemaal feest en gaat het opvoeden van de kinderen van een leien dakje zonder enige vorm van stress. Ik heb het altijd zo gedaan en Laura en Thijmen, die inmiddels allebei het ouderlijk huis hebben verlaten, zeggen mij nu dat ze het als zeer prettig hebben ervaren dat ik mezelf bleef en niet als man voor huisvrouw ging spelen. Dat kan in mijn opinie niet. We zijn wezenlijk anders dan vrouwen, en dat is maar goed ook.
Ik weet niet waarom ik dit schrijf. Waarschijnlijk omdat ik momenteel ladderzat ben. Maar ik heb morgen weer alle tijd voor mijn kids, speel met ze, ga maffe tekeningen met ze maken, bloemjes met ze plukken voor mama, ze de gekste dingen op de mouw spelden, en ik lach me dan helemaal te pletter en geniet er intens van. Want ik vind dat net zo grappig als vanavond aan de bar met mijn vrienden. Maar als ik dat niet meer zou doen, dat aan de bar met mijn vrienden zitten, dan zou ik gek worden van het alleen maar in die kinderwereld zijn en een boterhammetje voor ze te moeten maken, ze naar school te moeten brengen enzovoort…
June 19th, 2008 at 10:32 am
Ik voel het beest in me wakker worden. IK WIL NEUKE! TITTIES N BEER! Waar is mijn Telecaster? Waar is mijn Harley? GGGGGGRRRRRRRAAAAUW! Fuck de tandarts! En, als afsluiter ga ik een gewoon de was in de wasmachine proppen in plaats van het eerst strijken en dan erin leggen! YEAH!
June 19th, 2008 at 10:35 am
Je mag mijn Harley wel lenen .. .. .. ..
June 19th, 2008 at 10:38 am
Ik overdrijf natuurlijk, Fokke, maar dat neemt niet weg dat ik, naast een hoop mooie dingen, een zekere beklemming voel als ik je dagboek lees. Een druk die jue weg zou moeten nemen. Anders houdt een mens het niet vol…
June 19th, 2008 at 10:40 am
En dat los je niet op door als een stel ouwe wijven te ouwehoeren over hoe je wasgoed in een wasmachine doet, daar sta ik wel volledig achter. Voor de rest hoef je voor mij niet te gaan neuken, als je dat niet wil hoor
June 19th, 2008 at 10:56 am
Heeeee ik ben geen oud wijf he !!!! Eveneals fokke ben ik ook hartstikke stoer.
Verder heb je wle gelijk hoor huibert
June 19th, 2008 at 3:20 pm
Of je nu aan de coke en dope moet om man te zijn, daar zet ik een vraagteken achter. Voor de rest zijn we mannen helemaal anders dan vrouwen. dat staat buiten kijf.
Grappig zijn de reacties op de Sony test waar een androgeen muziekje kan leiden dat de testosteron gedreven mannen hier de rest niet meer zien en alles afdoen als bah…
Tiswat tiswat
June 20th, 2008 at 12:49 am
Ik overdreef, Ivo! Dit als enig tegenwicht op de wasconversatie…
June 20th, 2008 at 7:20 am
Hahaha, dat had ik helemaal niet door. ja zeg, zoiets verwacht je van een oerman als Diederik…..
June 20th, 2008 at 7:30 am
Mooi integer verslag en dito foto’s. Hoewel ik dan maar een gewone loonslaaf ben, toch deels wel herkenbaar.