Minifotografenbiografie 14: Loretta Lux
In een minifotografenbiografie reeks moet uiteraard ook een keer de focus komen te liggen op de in Dresden (1969) geboren fotografe Loretta Lux. Hele volksstammen lopen immers weg met haar werk en in het groot komen haar foto’s inderdaad heel indringend op de toeschouwer over. Met enige regelmaat is er werk van haar in den lande te zien, dus wie onderstaande foto’s de moeite waard vindt, kan altijd een keer dit werk in het echt en op groot formaat gaan bekijken.
Loretta Lux werd geboren in het Oost-Duitse Dresden en groeide dus op in de beklemmende DDR. Oorspronkelijk is zij opgeleid als schilder aan de academie van München. Pas in 1999 begon zij te fotograferen. Haar carrière is dus werkelijk als een raket gegaan, zo snel. In 2005 won ze de prestigieuze Infinity Award in Kunst uit de International Center of Photography in New York. Lux fotografeerde haar modellen in vintage kleding in een studio tegen een witte achtergrond los van elke sociale setting. Vervolgens plaatst zij de modellen in een andere setting. Dan gaat het verhaal dat ze maandenlang de beelden bewerkt, totdat de modellen (bijna altijd kinderen) precies die uitdrukking hebben die haar voor ogen staat. De hoofden van de kinderen vergroot ze en de gelaten en kleuren worden dusdanig bewerkt dat de kinderen volwassener lijken en een alien-achtige uitstraling krijgen. Kijken naar deze geportretteerden is een onwezenlijke ervaring. De invloed van oude meesters schilders als Bronzino, Goya, Runge en Velasquez is volgens ‘kenners’ ook in haar werk aanwezig.
Kijk en geniet van het werk van Loretta Lux.
Er is enorm veel werk op het web te zien van Loretta Lux. Google even en je tovert honderden verschillende afbeeldingen op je scherm. Haar eigen site is ook tof om te zien.
Tekst: Huibert
Foto’s: Loretta Lux
: 
July 4th, 2008 at 11:43 am
Ik heb ooit haar werk in Den Haag gezien.
Wat mij toen opviel was dat ik haar ene hele goeie fotograaf vond, maar dat haar bewerkingen mij teveel ene kunstje leken.
Met ander woorden: De bewerkingen haalden soms he gevoel naar beneden.
Weet niet of ik daar nu nog zo over zou denken hoor, is al 2 of 3 jaar gelee.
July 4th, 2008 at 9:12 pm
Echt mooi vind ik ‘t niet, wél apart en intrigerend. Dat is misschien een beoordeling die sommigen liever hebben dan “mooi”. Zie er toch ergens ook wel inspiraties op Rainer Werner Fassbinder in. Vooral dat kind met ‘t trommeltje refereert nmm sterk aan de film “Der Blechtrommel”, met Oscarchen die uit protest tegen de grote mensenwereld weigerde te groeien. Onwezenlijke, boeiende en bizarre film, met karakters die zonder sjoppen, puur natuur, ook wat anders oogden dan anderen.
July 5th, 2008 at 5:39 pm
ik kan dit soort bewerkingen wel waarderen, het voegt sfeer toe en roept meer vragen op dan een normaal plat plaatje in “natuurlijke” kleuren
July 6th, 2008 at 3:46 am
Ja, naar het schitterende boek van Günter Grass ‘die Blechtrommel’. Waar zijn de tijden van het magisch realisme gebleven? Zucht!
July 6th, 2008 at 12:35 pm
wat betreft boeken weet ik het niet, wat betreft films bij David Lynch (o.a. mulholland drive), del Toro (pan’s labyrinth) en natuurlijk bij magisch realisme god Terry Gilliam (o.a Brazil, Tideland)
July 6th, 2008 at 7:38 pm
Je hebt gelijk Huib. ‘t Is vrouwelijk, die trommel. Had ‘t kunnen weten, want doos en muts zijn ook vrouwelijk
July 7th, 2008 at 10:35 am
ik zie net op haar site dast ze ook foto’s heeft gemaakt met ‘rode bal’, dat idee heeft ze vast van mij gepikt
(was 1e fotouitdaging)
July 13th, 2008 at 6:57 pm
Geweldig werk, al ben ik het ermee eens dat het wel een beetje om het ‘kunstje’ gaat; ik wou dat ik het “uitgevonden” had. Ze scoort hier goed mee, en naar mijn idee terecht.
Lekker surrealistisch door de belichting (voor zover je van belichting kan spreken na deze bewerkingen). Ik ben fan.
July 17th, 2008 at 2:24 am
Ik moet ze gewoon lekker groot zien aan een muur. Pas dan kan ik zien wat het werk mij doet.. Wordt gek van die kleine plaatjes op internet..
August 15th, 2008 at 12:21 am
Heb enorme bewondering voor haar ‘kunstje’. Hele volksstammen zijn op zoek naar de bewerking van Loretta Lux en deze is tot op heden een goed bewaard geheim gebleven. Er zijn er die claimen de ingredienten te hebben ontdekt maar halen het bij lange na niet bij haar uitvoering. Schijnt inderdaad dat ze zelfs delen per pixel bewerkt. Nadeel van haar werk vind ik persoonlijk wel dat als je haar ouvre doorloopt er ondanks de verrassende beelden geen verrassing meer in zit omdat het een nagenoeg identieke sfeer blijft oproepen.